Het einde van eindeloos

Midden in de Vlaamse velden om je heen kijken en nergens ook maar één huis of fabrieksgebouw kunnen zien, wanneer is dat je nog eens overkomen? Juist.
STIF161218hobokensepolder026

Wat we in Vlaanderen nog overhouden aan ongerepte natuur is niet bepaald indrukwekkend: eerder eindig dan eindeloos. We zijn zowat de meest verstedelijkte regio in West-Europa. Liefst een derde van onze leefruimte is volgebouwd, en nog steeds verliezen we elke dag  zo’n 12 voetbalvelden aan koning beton. Een allesbehalve geruststellend idee. 

Gelukkig is er dat ondergewaardeerde weerfenomeen dat mijn grootvader smoor noemde.  

Mist. 

STIF161218hobokensepolder_v2-2

Omhuld in dichte mist, het zicht beperkt door kleine in de lucht zwevende waterdruppeltjes, kunnen we nog de illusie van eindeloosheid koesteren.

In de mist wordt het oog niet beledigd door een vieze fabrieksschouw of, godbetert, een lint van roodbruine fermettes, die zich als bloedzuigers hebben vastgezogen aan een slingerende steenweg.

Mist biedt de koortsige geest rust en verkoeling.

Mist is perfecte tranquillizer; een troostend dekentje dat – altijd te kortstondig – verbergt hoe triest het gesteld is met onze openbare ruimte. 

Tekst & foto’s: Geert Huysman

STIF161218hobokensepolder049b

Bovenstaande beelden werden gefotografeerd in de Hobokense Polder,  een van de grootste en mooiste groene zones in Antwerpen. Geprangd tussen de Schelde en de stad fungeerde de polder ooit als stortplaats voor de overtollige aarde van grote werken, zoals de aanleg van de Antwerpse Ring en de Kennedytunnel.

Later kreeg de natuur er vrij spel en ontstond er een waardevol natuurgebied met een enorme verscheidenheid aan landschappen.

Vandaag vind je er  meer dan 500 plantensoorten en 360 soorten paddenstoelen. De vele waterplassen trekken dan weer tal van watervogels en amfibieën aan. 

error: Content is protected !!