Selecteer een pagina

Eindeloos vibreren

Ik sta midden op de Scheldebrug van Temse, wachtend  op de duisternis. Het is een kille avond in maart. IJskoude regen geselt mijn gezicht. Een gure wind trekt en sleurt aan de indrukwekkende stalen constructie onder mijn voeten.

Foto’s aan het nemen?

De ONV (onvermijdelijke nieuwsgierige voorbijganger). Hij wijst uitgebreid naar de brug, kadreert ze tussen zijn magere armen met grote, haast  dramatische gebaren. Verzekert me dat ik hier aan het juiste adres ben. In Temse hebben ze namelijk de grootste. 365 meter! De langste brug over water in België. En dan is hij alweer weg, het hoofd trots geheven.

Hoog boven het water moet ik ineens
aan Edward Steichen denken

Jammer voor hem, maar ik ben hier niet om de brug te fotograferen. Ik ben hier, godbetert, voor de skyline van Temse. Het stadje langs de N16 is me totaal onbekend (ja, de Boelwerf…verder niets), maar iedere keer als ik ’s avonds over de brug rijd, valt me op hoe mooi het er van daaruit uitziet.

Zou ik eens moeten fotograferen, denk ik dan.

Het is er nog nooit van gekomen.

Goede voornemens.

Vanavond heb ik in een opwelling de wagen dan toch aan de kant gezet. Statief en camera naar het midden van de brug gezeuld. En nu sta ik hier hoog boven het Scheldwater te verkleumen. En te vloeken. Onder mijn voeten voel ik de houten balken van het fietspad eindeloos vibreren onder het geweld van het voorbij razende vrachtverkeer. Mijn statief danst de lambada.

De langste van België (over water) heeft de shakes.

Ik neem een testshot. Merde. Ik moet onwillekeurig aan Edward Steichen denken, de bekende pictorialist die als jongeman vrolijk tegen zijn statief schopte om zijn beelden te verheffen tot kunst. Een flou artistique is echter niet waar ik vanavond naar op zoek ben.

De trillingen zijn niet altijd even hevig, valt me op. Ze worden zwakker en sterker in een soort golfbeweging. Als ik precies in het dal weet af te drukken kom ik er misschien net. Het kost me een dik half uur en talloze mislukte pogingen, maar ik slaag er uiteindelijk in één scherp beeld te maken. Ondertussen is de regen nog heviger geworden en staat het water me letterlijk in de schoenen.

Met de natte sokken komt ook het verstand. Ik zou diezelfde skyline toch ook gewoon naast de brug, aan de overkant van de Schelde, kunnen fotograferen?

Compleet doorweekt stapt ik de andere helft van de 365 meter af.

Luidkeels scheldend plant ik mijn statief in de grasberm.

error: Content is protected !!